Historia Mongolii Wewnętrznej

Jedna z największych jednostek administracyjnych Chin. Zajmuje 12% powierzchni państwa. Zamieszkana jest przez zaledwie 24 miliony ludzi. Stolicą jest Hohot. Graniczy z prowincjami Heilongjiang, Jilin, Liaoning, Hebei, Shanxi, Shaanxi, Gansu oraz Regionem Autonomicznym Ningxia.

Mongolia Wewnętrzna, Xinjiang należy razem Ningxie, Tybet, Xinjiang i Guanxi do autonomicznych regionów kraju.

Historyczne znaczenie północno-zachodniej części Chin sięga czasów Jedwabnego Szlaku. Wieki temu Czyngis-chan (1155 – 1227) zdołał doprowadzić do zjednoczenia zwaśnionych plemion mongolskich i z 200000 armią żołnierzy zdobył duża część Chin i Azji. Wojsko składało się wyłącznie z jazdy co pozwalało na przemieszczanie armii na duże odległości. W 1215 wojownik mongolski podbił Pekin. A wnuk Czyngis-chana Kubilaj-chan, który rządził w latach 1260-1294, zdobył nawet w południową część Chin wraz siedzibą dynastii Yuan. W sumie panował największym imperium rozciągający się od Chin do Wietnamu po Polskę, Węgry i Czechy. Zasadniczo jego panowanie przyniosło wzrost gospodarczy, starożytne szlaki handlowe zostały rozszerzone na Bliski Wschód i Europę. Panowanie słabych władców pod koniec XIV wieku doprowadziło do niespójności między różnymi grupami społeczeństwa, wybuchła wojna domowa między szlachtą i Mongołami, którzy następnie zostali wydaleni z Chin. W 1403 r. Chiński Mur został rozszerzony aby powstrzymać ataki Mongołów.

W okresie dynastii Qing (1644-1912) Mongolia została podzielona na różne okręgi administracyjne. W 1937 Japończycy dokonali inwazji na Mongolię Wewnętrzną i utworzyli marionetkowe państwo Mengjiang. Japonia chciała wykorzystać Mengjiang jako bazę wypadową na terytorium Mongolii Zewnętrznej. Armia Czerwona w wyniki rozpoczętej inwazji 8 sierpnia 1945 r. przejęła Mongolię Wewnętrzną. W 1947 przyłączono ją ponownie do Chin, nadając jej autonomię.