Symbol Zachodniej Dynastii Han
Zanik Dynastii Qin i utworzenie Dynastii Han
Pierwszy imperator dynastii Qin, Qin Shi Huang Di, umarł w 210 p.n.e. podczas podróży inspekcyjnej. Jego drugi syn, który przybrał imię Er Shi Huang Di odziedziczył tron. W 207 roku został zamordowany przez eunucha Chao Gao. Surowy system karny, przymusowa ciężka praca (budowa Wielkiego Muru Chińskiego) i manewry wojenne doprowadziły do niezadowolenia pośród rolników. Stara szlachta była niezadowolona ponieważ imperator zabrał im władzę.
Bratanek zamordowanego imperatora był wstanie utrzymać się u władzy tylko przez ponad jeden miesiąc zanim Liu Bang, prowodyr powstania rolników, wkroczył do stolicy. Imperator zrzekł się swojego tytułu a później został zamordowany przez Xiang Yu, innego ważnego przywódcę powstania. W tamtym momencie Liu Bang i Xiang Yu stali w opozycji co do rządzenia w Chinach. Na początku podzielili imperium pomiędzy siebie. Liu Bang rządził na zachodzie a Xiang Yu na wschodzie.
Liu Bang był wstanie pokonać Xiang Yu w wojnie domowej w 202 p.n.e. i utworzył dynastie Han.
Środki na odbudowę i zabezpieczenie imperium
Chang’an (obecnie znane jako Xi’an) w prowincji Shenxi stało się stolicą nowego imperium. Na początku Liu Bang nagrodził swoją świtę szczodrymi posiadłościami, jednak to ponowne wprowadzenie systemu feudalnego okazało się porażką, ponieważ właściciele kłócili się między sobą i starali się zwiększyć swoją władzę i w ten sposób zagrażali administracji nowej dynastii.
Dlatego też Liu Bang usiłował ograniczać władzę sanatorom. Uchylił ich zdolność to przyznawania posiadłości, pozbawiając ich najważniejszych środków tworzenia ich własnej niepodległości. Postępował bezlitośnie przeciwko nieprzyjemnym senatorom, wymieniając ich na członków rodziny, którym ufał.
W dodatku Liu Bang stał przed problemem wyczerpanego królestwa, które musi zostać odbudowane. Zmniejszył coroczną przymusowe wymagania odnośnie pracy populacji, ulepszył prawo Qin, złagodził nieznacznie system karny i wyeliminował dziedziczenie tytułów urzędniczych. Zostało przeprowadzone przeniesienie ludności. Ludność została policzona w spisie ludności, został nałożony podatek od osoby, obowiązkowa praca była wymagana.
Mimo, że styl rządzenia dynastia Qin zorientowana na legalistyczne teorie został później potępiony przez uczonych konfucjanizmu. Ich administracja była utrzymywana a w przyszłości zostały zastosowane legalistyczne nauki rządzenia, ponieważ konfucjańskie nauki przewodzenia na przykładzie cnotliwych liderów nie nadawały się do praktycznego wykorzystania władzy.
Po roku od przejęcia władzy przez Lie Bang musiał on odeprzeć zewnętrznych wrogów. Hunowie (xiong nu) zaatakowali z północy i zmusiły Liu Bang do wycofał się na południe od Wielkiego Muru. W 198 p.n.e. zdołał zawiązać kruchy pokój z Hunami. Po jego śmierci w 198 p.n.e. zostało mu nadane imię Han Gao Zu (wielki przodek Han). Jego następcą był jego drugi najstarszy syn Hui Di; najstarszy, zrodzony z innej żony, był powodem otrucia matki Hui Di.
Hui Di był przy władzy tylko przez cztery lata. Od tego czasu jego matka Lu Hou, cesarzowa Dowgaer przejęła berło. Powoli pozbyła się innych żon imperatora i stopniowo obsadziła wysokie stanowiska członkami swojej rodziny aby zapewnić sobie władzę. Lu Hou zmarła w 180 p.n.e. Do władzy doszedł imperator Wen Di po tym jak członkowie rodziny Dowager zostali zabici.
Wen Di skonsolidował imperium ran na zawsze a był tylko oszczędnym monarchą. Hun byli kontrolowani przez wymóg wyrażenia uznania. Jego następca Jing Di został pierwszym, który w końcu utrwalił i zcentralizował władzę imperatora nad książętami, pokonując ostatni wielki opór.
Okres rozkwitu dynastii Han
Panowanie imperatora Wu Di (141 – 87 p.n.e – wu oznacza “wojowniczy”) uważany jest za okres rozkwitu dynastii Han. Książęta stracili całą swoją siłę przebicia a księstwa zostały zniszczone, ponieważ nie mogły dłużej być dziedziczone przez najstarszego syna, ale musiały być rozdzielane pomiędzy wszystkich synów. Pierwsza dekada dynastii Han charakteryzowała się konsolidowanie władzy i umacnianiem państwa centralnego; panowaniem Wu Di przez ekspansję imperium.
Han Wu Di podjął się manewrów polowych Mongolii, południowych Chinach i Korei. W przeciwieństwie do swojego poprzednika prowadził ofensywy przeciwko Hanom (początek w 135 p.n.e.) dotkliwie pokonując ich w roku 121 p.n.e. To zwycięstwo zagwarantowało dekady bezpiecznych podróży i handlu z zachodem poprzez Szlak Jedwabny. Pod dynastią Han zastały nawiązane kontakty z zaawansowanymi kulturami tak dalekimi jak Grecja.
Słynny chiński historyk Sima Qian (145 – 90 p.n.e.), który napisał wpływową historię Shiji, żył w czasach Han.
Konfucjanizm za czasów dynastii Han
W czasie panowania Wu Di konfucjanizm był tylko raczej nieobecny. Na przykład imperator Wen został wciągnięty w daoizm a podczas rządzenia było pod wpływem legalizmu, którego prawa i administracja wywodziły się z ery Qin. Wu Di na początku “skonfucjanizował” administrację, pod jego rządami tylko wyznawcy konfucjanizmu mogli prowadzić usługi dla ludności. Został wprowadzony system testowania usług społecznych, co miało trwać dwa tysiące lat, aż do upadku Chińskiego Imperium. Odrzucenie praw konfucjanizmu zostało relatywizowane a prawo zaczęto uważać jako praktyczny suplement konfucjańskiej etyki. Stało się tak przez wpływ pism Dong Zhongshu, sławnego komentatora klasycznych dział konfucjanizmu.
Upadek Zachodniej Dynastii Han
Następcy Wu Di byli słabymi imperatorami i nie mogli utrzymać imperialnej władzy, z powodu rosnącej władzy pomiędzy wielkimi panami ziemskimi, którzy korzystali z ulg podatkowych dzięki temu, że służyli imperium. Powiększali swoje gospodarstwa z pieniędzy uzyskiwanych z podatków płaconych przez małych rolników i w ten sposób doprowadzili do niedoboru podatków na poziomie państwa. Rolnicy nie posiadający ziemi byli teraz na usługach panów ziemskich i nie musieli wykonywać przymusowej pracy dla państwa.
Upadek dynastii rozpoczął się wraz z imperatorem Zhao Di i Xuan Di, którzy nie byli pełnoletni i stali w cienie Generała Huo Guang, który kontynuował pracę Wu Di po jego śmierci. Imperator Zheng Di był bardziej zainteresowany używaniem dworskiego życia niż sprawami rządzenia. Wpływy posiadaczy ziemskich rosły, podczas gdy majątki centralnego rząd kurczyły się; pałacowe intrygi nękały rodziny cesarzowych aż do roku 9 n.e. kiedy Wang Man przejął tron i ustanowił swoją dynastię.
loading...
