Symbol Dynastii Północnych i Południowych
Dynastie Południowe
Chiny w rzeczywistości były podzielone jedno południowe i liczne północne imperia od 315 n.e. kiedy Hunowie przejęli Chang’an. Wraz z upadkiem wschodniej dynastii Jin w 420 roku rozpoczął się na południu okres fragmentacji na wiele imperiów trwający ponad 150 lat aż do roku 589. Wtedy to krótko rządząca dynastia Sui zjednoczyła imperium na krótki czas. Czas dynastii północnych i południowych (nan-bei-chao), czterech dynastii przetoczył się przez południe, każda z nich rościła sobie prawo do tytułu imperatora i zwierzchności: dynastie Qi, Liang i Chen. Żadna z tych południowych imperiów nie była skuteczna w ponownym zjednoczeniu imperium.
Szesnaście dynastii na północy
Czas, kiedy dynastia Jin została zepchnięta z południa, ale utrzymała się jako “wschodnia dynastia Jin” jest nazywany czasem szesnastu dynastii, ponieważ na północy Chin, powstało nie mniej niż 16 królestw, większość stworzonych przez ludy barbarzyńskie. Dynastie te jak Hunowa, Tybetańska czy Mongolska nawet w najmniejszym stopniu nie przypominały chińskiej kultury zachowując swoje zwyczaje, języki i techniki administracyjne.
Jednym wyjątkiem był Toba Kuei, który w 386 założył dynastię Toba Kuei na północy, a której władcy, jak ich chińskie wzorce, desygnowali się na imperatorów. Toba doprowadził do kontrolowania przez nich całej północy przed rokiem 439, kończąc okres szesnastu dynastii. Starali się postępować jak chińska społeczna administracja, przeprowadzali reformy i generalnie stali się bardziej podobni do Chińczyków. Imperator Toba Kuai Xiao Wen (rządził w latach 471 – 499) w szczególności kierował takimi przedsięwzięciami: wyszczególnił fakt, że język chiński miał być jedynym oficjalnym językiem, mieszkańcy mieli przybrać chińskie imiona i nosić ubrania w chińskim stylu. “Sinologizacja” zawiodła z powodu wewnętrznego oporu i królestwo rozpadło się na wiele małych imperiów.
W ciągu trwania okresu zmieniających się dynastii, żadne z północnych plemion jak i południowych plemion dynastii nie zdołało zdobyć przewagi nad innymi.
Z północnej Dynastii Zhou zrodziła się dynastia Sui, która mimo że trwała tylko krótką chwilę, była pierwszą od czasu Hunów będącą w stanie zjednoczyć Chiny.
Pomimo dezintegracji imperium miały miejsce ważne technicznym postępy i zmiany kulturowe. W czasie północnych i południowych dynastii został wynaleziony proch strzelniczy jak również rozwinęła się medycyna i astronomia. Buddyzm po raz pierwszy został wspomniany w roku 65 n.e. i zdobył wtedy znaczące wpływy. Imperator Wu Di założyciel dynastii Liang – jednego z południowych imperiów – był zagorzałym buddystą i rozwinął tą religię.
Również w tej epoce rozpoczęło się wiązanie stóp. Administracyjne został wprowadzony podział na cywilne i wojskowe organizacje. W imperium Toba sprawy cywilne były prowadzone przez chińskich służących, podczas gdy wojskowe przez Toba.
loading...
